Arama
Filters
Blog Arşivi

OYUNCULUK VE OYUNCULUK EĞİTİMİ ÜZERİNE - Özdemir Nutku

ÖZET

Oyuncuda bulunması gereken nitelikler, organik oyunculuğun temel taşları olan üç ilke. Oyuncu olmanın koşulları, kinetik çalışmalar ‘duyarlılık-çatışma’, oyuncuların toplu olarak enerjisini düzenleme vb.

Yukarıdaki Noktaların Işığında Oyunculuk Eğitimi; Tiyatro Eğitimi’nin yüreği –adı ne olursa olsun– bütün tiyatro dalları öğrencilerinin sahne üzerinde  bir araya geldiği ve kolektif çalışmayı ortaya çıkardığı derstir. Oyunculuk eğitiminin etik ve estetik yanı. Sirk-tiyatro sentezi. Bologna eğitim çizelgesi oyunculuk eğitimi için geçerli olabilir mi?

Ülkemizde Çağdaş Eğitim Koşulları Nasıl Sağlanabilir? Gereksinime göre kontenjan. Önce alt yapı sonra okul açmak. Tiyatro bölümleri, okullar, kurslar ve keşmekeş.

Oyunculuk Eğitmenlerinin Nitelikleri Nasıl Olmalıdır? Her iyi oyuncu eğitmen olabilir mi? ‘Eğitmen sabırlı olma düsturuyla’a çalıştığına göre, kendini kanıtlamış iyi, ama sabırsız bir oyuncudan eğitmen olarak yararlanabilir misiniz? Öğrenciyi kendini taklide değil, yaratıcılığa özendirmek gerekir.

Profesyonel Oyuncu; en büyük tehlike oyuncunun evcilleşmesidir. Bu onu rutine sokar ve köreltir. Çalışan sanatçı için emeklilik yoktur. Çalışan sanatçının emekli edilmesi çok büyük bir israftır. 

 

1.Oyuncuda  Bulunması  Gereken  Nitelikler  

Oyuncu,  dünyanın  en  zor  elde  edilen  enstrumanıdır;  çünkü  düşünme,  üretme  ve yaratma  melekesi  olan  dünyanın  tek  varlığıdır.  Bu  varlığı  yaratıcı  bir enstruman  durumuna getirmek  ise  bilginin,  sezginin,  kavrayışın,  sabrın  yol  gösterdiği,  usta  ellerin  uzun  ve  yorucu çalışmalarını  gerektirir.  Yeteneği  olan ve  oyuncu  denilen  yaratıcı  bir  enstruman  olmayı (vitrin  değil)  aklına  koymuş  bir  kişi  de,  olağanüstü  çaba  gerektiren  bu  işin  üstesinden  
gelebilmek  için,  bir  an  bile  yılgınlık  duymadan  büyük  bir  özveri  ile  çalışmak,  denemek, yaratmak  zorundadır.  Kıvamına  gelmeden  kendini  oldu  sanan, henüz  hamken  kendini seyircinin  önüne  atmaktan  çekinmiyenler  ancak  kendillerini  bilmeyen,  yalnızca  ego'larını tatmin  etmiye  çalışan  ve  tiyatroyu  değil, kendilerini  seven  özencilerdir.  Hele  sahnede  daha durmasını,  konuşmasını,  sahne  disiplini  ve  ahlâkını  bilmedikleri,  halde,  bu  ham  kişileri,  
üstlerine  bir  oyuncu  etiketi  yapıştırıp  profesyonel  sahnelere  postalayanlar  daha  da suçludurlar.  Stanislavski  için,  oyuncu  olmanın  temel  ilkesi,  "Kendini sanatta  değil,  sanatı kendinde  sev!"  dir. Bunu  başaramıyanlar,  gerçek  oyuncular  değil,  oyuncu  olmayı oynayanlardır.  Oysa  oyuncu,  yazarın  sözcüsü, seyircinin  elçisi,  tiyatronun  özüdür.  

Organik  oyunculuğu  vurgulayan  ilk  ve  en  önemli  ilke  şudur:  oyuncunun  davranışı, duyarlı  bir  bilinçten  kaynaklanan,  çevresinin  doğrudan  sonucu  ve onun çevresine olan spontan  ve  doğru  tepkisidir.  Bunun  için  organik  oyuncunun  çevresindeki yaşama  karşı duyarlı  ve  doğru  bir  yaklaşımı  vardır. Onun çevresine  olan  tepkisi  de, çevresinin  ona  olan etkisinin  bir  yansımasıdır.

Organik  oyunculuğun  ikinci  ilkesi,  oyuncunun,  günlük  yaşamda  olduğu  gibi, rolündeki  en  küçük  ayrıntıları  tam  ve  doğru  olarak  geliştirmesidir.  Oyuncu, karakterdeki anlam  yüklü  nedenleri  belirginleştermek  için,  sahne  üzerinde gerçekliği olan  hareketlere gitmede  becerisini  arttırır.  Öte  yanda,  mekanik oyuncunun ilgilendiği  daha  çok  gösterişli hareketler  olduğundan  bir  şeyi  yapıyormuş  gibi görünür;  oysa  organik  oyuncu  rolünü inandırıcı  yapmayı  amaç edinecektir.  

İşlevselliği  açısından  organik  oyuncunun  sahne  üzerindeki  görevini gerçekleştirmesine  yarıyan  üçüncü  ilke,  onun  NE  ve  NEDEN  yaptığını  bilmesidir; organik oyuncu  NASIL  yapılacağını  düşünmez,  çünkü  NASIL'ı  kendi  tekniğiyle sağlar.  İyi  bir  oyuncu ile iyinin  üstündeki  büyük  bir  oyuncu  arasındaki ayrım,  iyi oyuncunun  her  şeyi  mantıklı  bir biçimde  yapması;  iyinin  üstündeki  oyuncunun,  o şeyi  yalnızca  mantıklı  bir  biçimde yapmakla  kalmayıp  o  şeyi o  anda  etkili  bir duruma  getirmesidir.    

Oyunculuk  eğitiminde  önemli  olan  bir  başka  konu  da  oyuncu  ile  rol  arasındaki ilişkide  ortaya  çıkar.  Rol,  oyuncuya  getirilmemeli,  oyuncu  role  gitmelidir. Oyuncu, "ben Othello'yum"  diyemez,  "Othello  olabilmem  için  ben  ne  yapabilirim,"  diyebilir. Başka deyişle,  ön  planda  estetik  niyet  olmalıdır;  teknik,  bu estetik  niyeti gerçekleştirmede kullanılamaz.  Böylece  rol,  oyuncunun  role  gitmesi  ve  kendi kişiliğini  arka  plana  atmasıyla anlamını  kazanır.  Zaten  kendi karakteristiklerini  arka plara  atmış  olsa  da,  rol  yapımında bunlar  ona  yardımcı  olacaktır.  Rol,  oyuncunun  yeteneği  oranında  gerçekleştirilmeye başlandığında  oyuncu  da  bir  yaratıcı  durumuna  girer.  

Az  önce  belirttiğim  gibi,  oyuncunun  kendi  özelliklerinin  de  role  katkısı  olmalıdır, ama  bu  ön  plana  kişiliğini  koymak  değildir.  Rol  çözümleme çalışmalarında,  alıştırmaları  ve deneyleri  bu  anlayışla  yürütmek  doğru  olur.  Oyuncunun  çevresi  onun  önünde  değil, arkasında  olmalıdır  ve  çevresi  onu itmelidir.  Oyuncunun  yaratısı  bu  itkiden  doğmalıdır. izlediğim  kadarıyla,  ülkemizdeki  oyunculuk  eğitiminde  bu  önemli  konuya  genellikle  pek dikkat edilmiyor. Aslında,  bu  en  çok,  bazı  eğitimcilerin  kendilerini  yenilememiş olmalarından  kaynaklanıyor;  çünkü  Stanislavski  gibi  bir  dehanın  ortaya  çıkarmış  olduğu  
bugün  için  de  geçerliğini  sürdüren  yöntemdeki  en  çürük  noktalardan  biri  budur. Stanislavski  rolü  oyuncuya  getirmiye  çalışmıştır.  Oysa  onun  öğrencisi Vakhtangov,  bu konuda  ustasının  yöntemini  geliştirirken,  rol  ile  oyuncu  arasındaki  ilişkide  daha  doğru  bir yola  girerek  estetik  niyeti  tekniğin  önüne geçirmiştir.  Ayrıca,  yine  Stanislavski’nin  “benim sistemimi  uygulayan  en  iyi  öğrencim”,  dediği  Mikael  Çekhov  da  oyuncunun  herşeyden önce  rolünün atmosferini  sezip  saptaması  gerektiğini  belirtmiştir.  

•  Oyuncu  bir  sanatçıdır.  Onun  için  de  olağan  insandan  kültürlü  ve  duyarlıdır; yaratısını  ancak  kültürü  ve  duyarlılığı  ile  geliştirir.  

•  Oyuncu  standardize  edilemez;  çünkü  her  insan  bir  birey  olduğuna  göre, oyuncunun  da  kendine  özgü  nitelikleri  ve  özellikleri  vardır.  

•  Oyuncunun  niteliği  (onun  iyi  ya  da  iyinin  üstünde  olduğu)  yalnızca  yeteneği (malzemesi)  ile  değil,  entelektüel  ve  fiziksel  çabası,  çalışması  ile  ortaya çıkar. 

•  Oyuncunun  sürekli  başarılı  olabilmesi  için,  bir  müzik  virtüözünün,  sürekli  ve  uzun hazırlık  çalışmalarında  olduğu  gibi  kesintisiz  temrin  ve  alıştırma yapması  gereklidir. 

•  Eğitim  görmüş  bir  profesyonel  oyuncu  da,  sanatını  ancak  teknik-­‐estetik  ve entelektüel  birikimle  devam  ettirebilir.  Bunun  için  de,  bir  öğrenci  gibi,  her gün  temrin yapmak  zorundadır.  

• Oyuncu,  yönetmenin  kuklası  değildir;  yönetmenin  belli  bir  estetik  ve  yorum bütünlüğü  içinde  yol  göstereceği  bir  yaratıcıdır.  Oyuncunun  sahne üzerindeki yaratısı engellenmemelidir.    

•  Oyuncunun  yaratıcı  olabilmesi  için,  a]  mesleğini  sevmesi,  b]  bu  mesleği geliştirmek  için  kendini  yenilemek  konusunda  antenleri  açık  ve  duyarlı  olması, c]  her  rolü en  iyi  şekilde  oynamak  için  istekli  olması  gerekir.  

•  Oyuncu,  mesleki  disiplinini  ve  sahne  ahlâkını,  kafaca  belli  bir  aşamaya  eriştiği anda  kavrar;  aksi  takdirde,  farkında  olmadan  tiyatroya  zarar  verecek bilinçsizliğe ve vurdumduymazlığa  yuvarlanır.  Gösterişi,  sanatın  önüne  alan  oyuncu,  vitrin  olmuş oyuncudur.  O,  bir  sanat  yapıtının  ortaya  çıkmasına  değil, kendini  ön  plana  çıkarmaya çalışır.    

•  Oysa  tiyatronun  başarısı  kolektif  çalışmadadır.  Oyuncu  da,  öteki  öğeler  gibi, büyük  bir  sanat  yapıtının  bir  parçası  ve  ileticisidir.  Kendini  tiyatroya adamış  iyi  bir  oyuncu, takım  oyunculuğuna  dikkat  eden  ve  başkalarıyla  birlikte  varolabildiğinin  bilincine  varmış kişidir.

•  Gerçek  oyuncu,  rolü  üzerinde  araştırma  yapabilen,  onu  yorumlayıp  sahne üzerinde  gerçekleştirebilecek  estetik-­‐teknik  nitelikleri  yapısında  özümsemiş insandır.  

•  Son  yıllarda,  oyuncular,  yönetmenler  ve  eğitmenler  oyunculuk  çalışmalarındaki ve  provalardaki  yöntemlerini,  genellikle  sağlıklı  sonuçlar  veren  ve  sahne sanatına  taze  bir hava  getiren  ‘kinestetik  çalışmaları’na,  ‘duyarlık~çatışma’  eğitimine  ve  beden  diline dayandırıyorlar.  Uzun  bir  süre  temel  oyunculuk eğitimi  olarak  herkesçe  kabul  edilen oyuncunun  iç  yaşamından  hareket  etme  ilkesiyle  gelişirilmiş  olan  Stanislavski  yöntemi ve  bu  yöntemin  varyasyonları, giderek  yerini  oyuncunun  fiziksel  kaynaklarını  eğitme  ve geliştirme  amacını  güden  bilinçli  hareket  yöntemi'ne  bırakıyor.  Bu  yeni  hareket, Delsarte'ye, Meyerhold'a,  hatta  Brecht'e  olan  ilgiden  daha  ötede  olan  ve  aynı  zamanda, çağdaş  oyuncunun  sahne  üzerindeki  tavır  ve  konuşmasını  geliştirme girişiminden kesinlikle  daha  başka  bir  şeydir.  Bu,  çağdaş  psikoloji  ve  gurup  terapi  tekniklerinden yararlanıp  (psikolojik  gurup  terapi  oturumu  değil) oyuncunun  ya  da  topluluğun  emeğini  ve enerjisini  düzenliyerek  organik  sanatsal  bir  etki  elde  etmek  için  yapılan  çalışmaların  bütünüdür. Bu  çeşit  bir yaklaşımda,  fiziksel  varlık,  etki  ve  tepkilerin  hem  denetimini  sağlar, hem  de  göstergesi  olan  insan  karakterinin  anahtarı  olarak  kabul  edilir.

 
2.Yukardaki  Noktaların  Işığında  Oyunculuk  Eğitimi  Şöyle  Olmalıdır: 

Oyunculuk  eğitimi,  ayrı  programları  olan  tiyatronun  öteki  dalları  [yönetmenlik; sahne  tasarımı  (yani  dekor,  giysi,  ışık,  efekt,  kukla  ve  tasvir  yapımı); dramaturgi  dalı  (oyun, senaryo  ve  reklam  yazarlığı  ve  dramaturg  eğitimi);  tiyatro  işletmesi;  sahne  tekniği  ve mekaniği;  tiyatro  mimarlığı  vb]    ile  paralel yürütülmelidir. Ve  bu  ayrı  programların öğrencileri  sahne  uygulaması  [oyun  sahneleme]  dersinde  bir  araya  getirilip  kolektif çalışma  düzenine  alıştırılmalıdır. Tiyatro  eğitiminin  yüreği  –  adı  ne  olursa  olsun  –  bütün tiyatro  dalları  öğrencilerinin  sahne  üzerinde  bir  araya  geldiği  ve  kolektif  çalışmayı  ortaya çıkardığı  derstir.  

Oyunculuk  eğitimi,  genel  olarak  ülkemizde  hem  etik  hem  de  estetik  açıdan  tam anlamıyla  çözümlenmiş  değildir.  Uzun  ve  yorucu  çalışmalar  ve  doğru deneylerle tamamlanabilen  oyunculuk  eğitiminde  gizli  bir  ciddiyetsizlik  ve  apaçık  bir  başıbozukluk izlenmektedir.  Hele  bir  de  buna,  bilen  ve  bilmeyenin, eğitmenlik  sevdasıyla,  birer  ya  da üçer  aylık  kurslar  açarak  ‘her  bedene  uygun  konfeksiyon  seri  imalatı"  gibi  göstermelik çalışmalara  gidenleri  ekliyecek olursak  genel  manzara  daha  da  iyi  ortaya  çıkar.  Bu  duruma bazı  özel  üniversiteler  de  çanak  tutmakta,  öğrenciye  öğrenci  muamelesi  değil,  müşteri  
muamelesi  yapmaktadırlar.  

Oyuncunun  malzemesi  insansa,  %  80'i  uygulama  olan  eğitim  programının  geri kalan  kısmını  oyuncunun  kafasını  geliştirecek  kuramsal  ve  estetik  eğitime ayırmak  gerekir.  Oyuncu  adayı,    müzik,  resim,  plastik  sanatlar  kadar,  felsefe,  toplumbilim  ve  edebiyat  da  bilmeli,  okuma  alışkanlığı  elde  etmelidir.

Artık  sirk  tekniği  de  tiyatro  oyunculuk  tekniğine  eklendiğinden,  bedeni  en  iyi şekilde  esnekleştirecek  bazı  yeni  derslerin  de  oyunculuk  sanat  dalı programlarına konulması  gerekmektedir.  Örneğin  yalnızca,  eskrim,  öritmik  ve  dans  değil,  bunların  yanına  akrobasi  ve  denge  dersleri  de  eklenmelidir.

Oyunculuk  eğitiminde,  herkese  tek  bir  reçete  tehlikelidir.  Her  oyuncu  adayına, ruhsal  ve  bedensel  durumuna  bakarak  özel  bir  eğitim  uygulanmalıdır. Teknik  çalışmalarda, öğrencinin  fiziksel  yapısı,  hatta  psikolojik  durumu  özel  bir  çalışma  gerektirebilir.

Ülkemizdeki  dört  yıllık  eğitim  süresi  içinde,  oyunculuk  eğitimi  alan  öğrencinin üçüncü  yıldan  itibaren  mümkün  olduğu  kadar  çok  seyirci  karşısına  çıkması yararlıdır.  ikinci sınıfta  gerektiğinde,  ama  birinci  sınıfta  asla  seyirciyle  karşılaşmamalıdır.  Bunun  teknik ve psikolojik  nedenleri  vardır  ve  sonuçları denenmiştir.  

Oyuncu  adayları,  hazırlık  sınıfı  dışında,  dört  yıllık  eğitimleri  içinde,  600  -­‐  750 saatlik  pratik  çalışma  ve  profesyonel  tiyatro  stajı  yapmalıdırlar.  Bu  pratik çalışma  ve  stajı yapmayanlar  mezun  edilmemelidirler.

Yetenek  sınavıyla  oyunculuk  eğitimine  alınan  öğrenci,  yetenekli  olsa  bile, çalışmadığı  takdirde  birinci  yılın  ilk  sömestirinde,  oyunculuk  eğitimine  devam etme  ya  da  etmeme  hususunda  uyarılmalı,  eğer  bu  eğitimi  başaramıyorsa  daha  çok  zaman yitirmeden,  başka  bir  mesleğe  geçmesi  sağlanmalıdır. Bunun  için  de,  bir  hazırlık  sınıfı gereklidir.  Bugünkü  yasayla  bunun  gerçekleşmesi  imkânsız  olmamakla  birlikte,  zordur. Hele  şimdi  Bologna  sistemiyle  bu iyice  zora  girmiştir.  Sanat  eğitimleriyle  bağdaşmayan sınırsız  eğitim  fırsatı,  hem  öğrenciye  hem  de  eğitmenler  için  bir  zaman  kaybı  olduktan başka, pedagojik  açıdan  da  birçok  sorun  doğuracaktır.  Bir  bakacaksınız  16  yaşındaki  çocuk ile  babası  ya  da  yaşındaki  biri  aynı  sırıfta  buluşacaktır.  Oyunculuk eğitimi  için  bu  her şeyden  önce  bedensel  açıdan  sakıncalıdır.  Çünkü  40-­‐50  yaşlarındaki  bir  insanın  bedeninin artık  hiçbir  esnekliği  yoktur.  Bu  da,  yaşlı bir  oyunculuk  öğrencisini  başarısız  kılar.  Ayrıca  16-­17  yaşında  bir  çocuğun  babası  yaşındaki  bir  öğrenciyle  aynı  sınıfta  olması  pedagojik  açıdan sakıncalıdır.  

Dünyadaki  oyunculuk  eğitiminde,  eski  yöntemler  yerini  yenisine  bırakmıştır. Bunlar  yakından  izlenmeli,  genç  öğretim  elemanları  bu  konuda  eğitilmelidir. Ders programları  da  buna  göre  yeniden  düzenlenmelidir.  Okuma  alışkanlığı  verilmemiş,  ileri yaşlarda  kendini  boşlukta  hissedip  teselliyi  alkolde  bulan oyuncular  değil,  kültürlü,  her yaşta  kendini  yeniliyebilecek  kafa  yapısına  sahip  oyuncular  yetiştirilmelidir. 

Uluslararası  öğretim  elemanı  ve  öğrenci  değiştokuşu  bu  eğitimi  güncel,  taze  ve çağdaş  duruma  getirmede  önemli  bir  faktördür.  Ayrıca,  bu  eğitimdeki gelişmeleri yakından  izliyebilmek  için  uluslararası  denemeler,  "workshop"lar  ve  konuya  ilişkin,  üst düzey  seminerler yapılmalıdır.

3.Ülkemizde  Çağdaş  Eğitim  Koşulları  Nasıl  Sağlanabilir?  

Eğitim  Kurumları,  oyunculuk  eğitimine  kaç  öğrenci  alabileceğini,  o  ülkenin  kaç oyuncuya  gereksinimi  varsa  ona  göre,  kendi  saptamalıdır.  Öğretim kadrosuna,  tesislerin durumuna,  teçhizat  sayısına  ve  çalışma  sistemine  göre,  kontenjanın  saptanması,  doğal olarak  o  eğitimi  yapan  kurumun  hakkıdır. Oysa  bizde,  kontenjanlar,  üniversite  üstü kurumlarca  hiçbir  araştırma  yapılmadan  saptanmakta,  kamuoyuna  politik  yatırım  için, eğitimin  gerektirdiğinin  iki misli  öğrenci  alınmakta;  eğitim  de,  öğrenci  de  uzun  vadede harcanmaktadır.  Tesis  yaptırılamayan,  teçhizat  yatırımı  yapılmayan  ve  açılmayan  bütçeler  
çölünde,  işin  temeline  inilmeden  kararlar  alınmaktadır.

Her  şeyden  önce  bilen  bilmeyenin  açtığı  özel  üniversitelerdeki  bölümler,  okullar, hatta  bu  meslekten  olmayan  amatörlerin  bir  iki  kez  sahneye  çıktılar diye,  kendi  heveslerini almak  için  açtıkları  oyunculuk  kursları,  vb.  bu  eğitimi  bir  keşmeşekeşin  içine  sokmuştur.  

Oyunculuk  eğitimi  veren  kurumlarda,    hem  nitelik  hem  de  nicelik  açısından tesisler  eksiktir.  Oyunculuk  eğitiminde  tek  tek  ve  topluca  çalışıldığı  için  en az  birden  fazla  stüdyo  (ideali  dört  tür  -­‐  her  sınıf  için  bir  çalışma  yeri)  ve  en  az  iki  sahne  olması  gerekir. Çünkü  oyunculuk  çalışması  bir  buz  dağının görünüşü  gibidir.  Sınıfta  yapılanın  on  mislini, öğrenci,  kendi  başına  çalışmak  ve  yapmak  zorundadır.  Ona,  çalışmak  için  mekân  gerekir. Ayrıca,  oyun sahneleme  için  dekor,  dekor  eşyası  aksesuvar  yapımı  için  marangozhane, boya  ve  demir  işlikleri,  giysi  dikimi  için  dikim  atölyesi,  ışık  ve  efekt  için elekronik laboratuvarı  gereklidir.  Tiyatro  eğitimi  verecek  kurumlar  önce  alt  yapıyı  (sahneleri, stüdyoları,  teknik  donanımı  vb.)  tamamlamalı,  eğitime  bunlar tamamlandıktan  sonra geçmelidir.  Ayrıca,  oyunculuk  eğitimi  için  kitap,  slide,  dvd  ve  film  gibi,  bu  konuya  ilişkin yardımcı  malzemeler  kolayca salanabilecek  bir  belgelik  oluşturulmalıdır.

4.Oyunculuk  Eğitmenlerinin  Nitelikleri  Nasıl  Olmalıdır?  

Oyuncunun  disiplinini  ve  sahne  ahlâkını  edinmesi  için,  eğitimdeki  öğretmen, eğitmenlerin  ve  uzmanların  da  aynı  disiplini  edinmiş  olmaları  gerekir. 

Oyunculuk  eğitiminde,  öğrenciyi  taklide  sevketmek  hem  yanlış,  hem  de  o  adayın geleceğini  yoketmektir.  Sahne  çalışmalarında,  hiçbir  eğitmen  istenileni yapamıyan öğrenciye  nasıl  yapacağını  göstermemeli,  ona  sonuca  gitmek  için  arayıp  bulma  fırsatı vermelidir.  Başka  deyişle,  öğrencinin  o  işi  kendi başına başarması  sağlanmalıdır. Oyunculuk  eğtiminde  sabır  ve  anlayış  her  eğitmende  bulunması  gereken  çok  önemli  bir niteliktir.  

Oyunculuk  eğitiminde  sistem  önemlidir.  Öğretme  sistemini  bilmeyen,  başka deyişle  dersini  yaratıcı,  zevkli  ve  geliştirici  bir  yöntemi  olmayan  öğretmen  ya da  eğitmenin öğretim  kadrosu  içinde  yeri  yoktur.  Herhangi  bir  oyuncu,  nekadar  büyük  olursa  olsun, "oyuncu  adayını  eğitebilir",  anlayışı  aldatıcı,  yanlış ve tehlikelidir.

Oyuncu  eğitmeni  yetiştirme  konusunda,  oyuncular  ve  oyunculuk  eğitimi  görmüş mezunlar  için  Yüksek  Lisans  düzeyinde  program  açma  zorunluluğu vardır.  Bu  programda oyuncuyu  ileri  götürmede  gerekli  olan  teknik  bilgiler,  çalıştırma  yönemleri  ve  pedagojik yaklaşım  öğretilmelidir.

EK:  Profesyonel  Oyuncu 

Oyuncuların  evcilleşmeleri  (domestikleşmeleri),  sahneden  uzaklaşmaları  ve günlük  rutine  kaçmaları  önlenmelidir.

Yetişmiş  oyuncuları  rate  duruma  sokan  zihniyetin  de  ortadan  kaldırılması  gerekli. Beş  altı  yıl  hiç  sahneye  çıkmayanlar  körelip  gidiyorlar.  Nasıl dayanıyorlar  buna  bilemem. Bunlar  ya  emekliye  ayrılmalı  ya  da  aldıklarını  hakedecek  fırsatı  yaratıp  sanatçı  onurlarını kurtarmalıdırlar.  Aslında,  çalıştığı takdirde,  sanatçının  emeklisi  olmaz.  Viyana Burgthetaer’de  92  yaşında  sahneye  çıkıp  oynayan  sanatçılar  tanıdım.

Profesyonel  oyuncular,  oynadıkları  oyun,  gösterdikleri  gelişme  ve  başarı gözönüne  alınarak  ödüllendirilmelidir.  Bu  tatsız  durumun  ortadan  kalkması  için, rekabetin girmesi  gerekli.  Ödenekli  tiyatroları  olan  diğer  ülkelerde  olduğu  gibi,  oyuncuları  âtıl duruma  iten  bu  duruma  son  verebilmek,  ancak  oyuncuları ortaya  koyduklarıyla değerlendirmekle  olur.  Her  oyuncuya,  yaptığı  çalışmaya,  harcadığı  emeğe  ve  sanatsal başarısına  göre  ücret  verilmelidir.  

Oyuncunun  er  meydanı  sahnedir.  Bu  yüzden  tv  dizilerinde  oynayan  oyuncular sahnede  oynamayı  da  ihmal  etmemelidirler.  Zaten  gerçek  oyuncular bunun bilincindedirler.      

 

  

Yorumunuzu bırakın